کشکول من
نویسنده: خسرو حسینی پژوه - ۱۳٩٢/۱٠/٢۸

به مناسبت میلاد رسول اکرم شعری از مرحوم آغاسی تقدیم می شود

در عدم بودیم مستور وجود                      تا محبت پرده ما را گشود

بود تنها حضرت پروردگار                           خواست تا خود را ببیند آشکار

آفرید آیینه‌ای در خرد خویش                       داد او را سینه‌ای در خورد خویش

نام آن آیینه را احمد نهاد                         گام او را بر خطی ممتد نهاد

کرد آنگه سینه‌اش را صیقلی                   تا شود طور تجلی منجلی

دید در آیینه ذات کبریا                                 فاش کنت کنزاً مخفیاً

گفت این عین تجلای من است                  جام او سرمست صهبای من است

چشم احمد باده‌گردان من است              رهنمای رهنوردان من است

خاک را با خون دل گل ساختیم                 خون دل خوردیم زگل دل ساختیم

زین سبب دل محرم راز من است              پرده عشاق دمساز من است

عاشقان را بی‌خیالی خوشتر است            نغمه از نی‌‌های خالی خوشتر است

عشق‌بازان لاابالی‌‌تر به پیش                   تا جواب آید، آید سؤالی‌تر به پیش

زخمه‌ام در جست‌وجوی تارهاست                زین سبب هر گوشه بر پا دارهاست

تار گر بینم شور بر پا می‌کنم                       موسی آید طور بر پا می‌کنم

آب اتشناک دارم در صبو                                باده‌ای سوزان ولی بی رنگ و بو

هرکسی نوشد دگرگون می‌شود                لیلی اینجا همچو مجنون می‌شود

هرکسی نوشد چنان آتش شود                    اهل دل گردد ولی سرکش شود

هرکسی نوشد سلیمانی کند                       آنچه می‌دانیم و می‌دانی کند

می‌تراود اسم اعظم از لبش                            می‌رسد با اذن ما بر مطلبش

باده ما باده انگور نیست                          شهد ما در لانه زنبور نیست

بی‌خود از خود شو خداوندی مکن             با خداوند جهان رندی مکن

محرم ما را پریشانی مباد                           مهر ما محتاج پیشانی مباد

ای نمازآگین پس از هفتادسال                     کو تحول کو طرب کو شور و حال

کس سزد خاموش و بی وجد و طرب                 بر لب دریا بمیری تشنه‌لب

آستین شوق را بالا بزن                                 دست دل بر دامن دریا بزن

جرعه‌ای از جام آگاهی بزن                           مست شو فریاد "انا الحقی" بزن

دست ساقی چون سر خم را گشود                 جز محمد هیچ‌کس آنجا نبود

جام آن آیینه را سیراب کرد                          وز جمالش خویش را بی‌تاب کرد

موج زلف مصطفی  را تاب داد                        ذوالفقار غیرتش را آب داد

آفرینش بر مدار عشق بود                                 مصطفی آیینه‌دار عشق بود

میم او شد مرکز پرگار عشق                            بر تجلی بر سر بازار عشق

تا قلم بر حلقه صادش رسید                                  شد الم‌نشرح لک صدرک پدید

طا طریق عشق‌بازی را نوشت                           فا فروغ سرفرازی را نوشت

یا یقین عشق‌بازان را نگاشت                     خلق عالم بیش از این یارا نداشت

دست حق تا خشت آدم را نهاد                              بر زبانش نام خاتم را نهاد

نام احمد نام جمله انبیاست                       چون که صد آمد نود هم پیش ماست

از مناره پنج نوبت پرخروش                          نام احمد با علی آید به‌گوش

روز و شب گویم به‌آوای جلی                           اکفیانی یا محمد یا علی!

نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :