کشکول من
نویسنده: خسرو حسینی پژوه - ۱۳٩٢/۱۱/۱٥

صبح امروز دکتر روحانی در اجلاس روسای دانشگاه ها رئیس‌جمهور با اشاره به برخی انتقادات از توافق ژنو گفت: «چرا فقط "یک عده معدود کم‌سواد" که از جایی خاص تغذیه می‌شوند، باید از توافق ژنو حرف بزنند». توافقی که طی آن امتیازاتی به طرف غربی داده شد اما در عوض حتی حق غنی سازی ایران نیز از سوی طرف غربی به رسمیت شناخته نشد. آیا مراد از منتقدین بی سواد، دانشمندان هسته‎ای منتقد به تعطیلی تاسیسات هسته ای کشور هستند و یا اساتید مبرزی چون امثال دکتر سعید زیباکلام (دکترای فلسفه غرب و عضو هیئت علمی دانشگاه تهران) که این روزها تمامی پروژه های علمی خود را به حالت تعلیق درآورده و برای روشنگری در قبال این توافقنامه غیرقابل دفاع، به دانشگاه های مختلف کشور سفر می کنند یا بسیاری از نمایندگان مجلس یا روزنامه نگاران و ... هستند؟ وقتی که خود را مجسمه تدبیر بدانی آن وقت معلوم است که هر که جز توا ست بیسواد  وبی تدبیر است

لحن تند دولتمردان و بویژه شخص روحانی (و نیز ظریف) نسبت به منتقدان داخلی و لحن نرم نسبت به دشمنان سرسخت خارجی قابل توجیه نیست. تهدید اوباما و کری به حمله نظامی به کشورمان بی پاسخ می ماند اما نقد دلسوزانه و غیرتمندانه انقلابی‌ها به بی‌سوادی تعبیر می شود. چرا روحانی از اظهارات گستاخانه خانم وندی شرمن معاون وزیر امور خارجه ایالات متحده و رئیس تیم مذاکره‌کننده آمریکا در گروه ۱+۵ در مجلس سنای این کشور که گفته بود  فریبکاری بخشی از ژن ایرانیان است و یا تهدات مکرر اوباما در حمله به ایران خم به ابرو نمی آورد اما انتقاد دوستداران انقلاب را برنمیتابد. آیا در شان رییس جمهور است که اینچنین بر منتقدان بتازد و با وجود ادعای "نهراسیدن" و "ناراحت نشدن" از نقدها، تندترین عبارات را درباره منتقدان بکار ببرد؟ آیا مودب و باهوش خواندن رییس جمهور ایالات متحده آمریکا –با سیاهه ای مفصل از جنایت علیه ملت ها از جمله ایرانیان- با کم‌سواد خواندن منتقدان توافق هسته ای قابل جمع است؟ نکند که ایشان اویا و دولتمردان آمریکا را « بینهم» میداند و منتقدان دلسوز انقلاب را «کفار» میداند.

نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :