کشکول من
نویسنده: خسرو حسینی پژوه - ۱۳٩۳/٢/۳٠

این شعر مرحوم آغاسی رو حتما شنیدید ولی چندباره خواندنش هم لطف بسیار دارد.

خبر آمد خبری در راه است                       سر خوش آن دل که ازآن آگاه است
شاید این جمعه بیاید،شاید...                                 پرده از چهره گشاید شاید
دست افشان پای کوبان میروم                            بر در سلطان خوبان می روم
میروم بار دگر مستم کند                                بی سر و بی پا و بی دستم کند
می روم کز خویشتن بیرون شوم                         در پی لیلا رخی مجنون شوم
هر که نشناسد امام خویش را                            بر که بسپارد زمان خویش را
 
با همه ی لحن خوش آوایی ام                              در به در کوچه ی تنهایی ام
ای دو سه تا کوچه زما دور تر                              نغمه ی توازهمه پر شورتر
کاش که این فاصله را کم کنی                              محنت این غافله را کم کنی
کاش که همسایه ی ما می شدی                      مایه ی آسایه ی ما می شدی
هر که به دیدار تو نائل شود                                   یک شبه حلّال مسائل شود
 
دوش مرا حال خوشی دست داد                      سینه ی ما را عطشی دست داد
نام تو بردم لبم آتش گرفت                                 شعله به دامان سیاوش گرفت
نام تو آرامه ی جان من است                              نامه ی تو خط امان من است
ای نگهت خواست گه آفتاب                             بر من ظلمت زده یک شب بتاب
پرده برانداز به چشم ترم                                            تا بتوانم به رُخت بنگرم
 
ای نفست یار و مدد کار ما                                    کِی و کجا وعده ی دیدار ما
دل مستمندم ای "جان"به لبت نیاز دارد            به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد
به مکّه آمدم ای عشق تا تو را بینم               تویی که نقطه ی عطفی به اوج آئینم
کدام گوشه ی مشعر، کدام کنج منا                به شوق وصل تو در انتظار بنشینم
روا مباد که بر بنده ات نظر نکنی                            روا مباد که ارباب جز تو بگزینم
چو رو کنی زرهت درد و رنج نشناسیم         ز لطف روی تو دست از ترنج نشناسیم
                          

    اللّهم عجّل لولیک الفرج.

نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :