تعیین هویت با استفاده از ماده ژنتیک -3

DNA به عنوان یک مدرک

اولین مورد استفاده از DNA به عنوان مدرک برای حل یک مشکل قانونی، مربوط به موضوع مهاجرت بود. پسری از کشور غنا می‌خواست برای ملحق شدن به مادرش که مدت‌ها در انگلیس بود به آن کشور وارد شود. مشکل هنگامی بود که او نتوانست هیچ مدرکی مبنی بر آنکه پسر آن زن است ارائه کند. در دسترس نبودن پدر این پسر نیز بر پیچیده‌تر شدن وضعیت افزوده بود. بررسی DNA آن پسر و مادر، برادر و دو خواهرش نشان داد که همه آن فرزندان از یک پدر و مادر هستند و بدین ترتیب ادعای آن پسر ثابت شد. متأسفانه روش مورد استفاده در این مورد که «گوناگونی طول قطعات حاصل از اثر آنزیم‌های محدودگر»[1] یا به اختصار RFLP نامیده می‌شود، بسیار پرزحمت است. در این روش قطعات DNA حاصل از برش با آنزیم‌های محدودگر، از نظر اندازه مورد مقایسه قرار می‌گیرند. این قطعات در حقیقت خوشه‌هایی از قطعات هم اندازه DNA هستند که پشت سر هم و پی‌درپی در کروموزوم قرار گرفته‌اند. تعداد این قطعات یا توالی‌های تکراری در افرادی که قرابت نزدیک با هم دارند مشابه اما با دیگران متفاوت است. این توالی‌ها به نام «توالی‌های مکرر با تعداد متغیر»[2] یا به اختصار VNTRs شناخته می‌شود. تفاوت این تکرارهاست که باعث تفاوت جزئی در اندازه قطعاتی می‌شود که در یک خوشه وجود دارند. امروزه با ابداع روش‌های ساده‌تر و ارزان‌تر برای بررسی DNA، آزمایشگاه‌های جنایی به طور مرتب ازRFLP استفاده می‌کنند.

پیشرفت دیگر در استفاده از DNA به عنوان یک مدرک قضایی، هنگامی به دست آمد که در سال 1985 شخصی به نام کری مولیس[3] روشی برای تکثیر یک بخش از DNA ابداع کرد. او با این روش توانست با مقدار DNA موجود در 150 عدد سلول یعنی 150 نسخه از یک قطعه DNA، بیش از یک میلیارد کپی از بخش خاصی ار آن تولید کند. این روش واکنش زنجیره‌ای پلی مراز[4] یا به اختصار «PCR» نامیده شد. حتی اگر یک لکه خون به اندازه فقط یک نقطه در اختیار داشته باشیم می‌توانیم با استفاده از PCR به قدار کافی از DNA مورد نظر برای بررسی‌های لازم بدست آوریم در حالیکه برای انجام RFLP باید لکه‌ای از خون حداقل به اندازه یک سکه بزرگ داشته باشیم. به علاوه بخشی از DNA که برای بررسی PCR به کار می‌رود توالی‌های مکرر ۴ نولکئوتیدی است. که اصطلاحاً تکرارهای متوالی کوتاه[5] یا به اختصار STR نامیده می‌شود. تعیین تعداد واقعی توالی‌‌های مکرر یعنی STRها در مقایسه با تعیین تعداد متوسط یعنی VNTRها مدرکی دقیق‌تر و قابل اعتماد‌تر است اگر چه علم شناسایی هویت مجرمین بی‌شک به پیشرفت خود ادامه می‌دهد، اما بسیار مهم است که توجه داشته باشیم در سال 2000، FBI و دیگر آزمایشگاه‌های قضایی استفاده از RFLP را متوقف کردند و به روش‌های بر پایه PCR برای تجزیه و تحلیل و بررسی مدارک ژنتیکی‌شان روی آوردند.


[1] . Restriction fragment length polymorphism.

[2] . Variable mumber of tandem Repeats.

[3] . Kary Mullis.

[4] . Polymerase Chain reaction.

[5] . Short Tandom Repeat.

/ 0 نظر / 29 بازدید